Καλό ταξίδι

Έφυγες, πέταξες μακριά κι ακόμα δεν το πιστεύω, δεν το χωράει ο νους. Έχω την εντύπωση πως μόλις πίσω μου γυρίσω, θα σε δω.. Να ξέρεις η καρδιά μου έγινε κομμάτια στο άκουσμα της είδησης του χαμού σου. Σου ζητάω συγγνώμη που δεν το πίστεψα εξαρχής κι ας το’ λεγες. Δεν περίμενα ότι θα είχες τόσο δίκιο. Αλήθεια, εσύ πως το ήξερες;
Σου το ψιθύρισε κανένας άγγελος;

Παίζουν σαν ταινία στο μυαλό μου όλες οι στιγμές μας μαζί, δεν μπορώ να ξεχάσω τότε που μας έπαιρνες βόλτα με το αμάξι και βάζαμε διαπασών το “Έλα ψυχούλα μου” του Μαχαιρίτσα. Ήμασταν τόσο χαρούμενοι, εσύ, εγώ και ο Αντρέας. Σε θυμάμαι, σαν να είσαι εδώ ακόμα, το χέρι μου κρατάς και με παίρνεις σχολείο, το άρωμα σου διακρίνεται πάντα τόσο έντονο που μου προκαλεί αλλεργία, το κόκκινο χρώμα στα μαλλιά σου και η ομοιότητα μας στο πρόσωπο.. Όλοι σε νόμιζαν μαμά μου.. Μου λείπουν όλα.

Με ξέρεις, προσπαθώ να πιστεύω στα θαύματα, σε αυτά τα θαύματα που δε γίνονται ποτέ και που κατά βάθος ξέρεις την κατάληξη των πραγμάτων αλλά ελπίζεις δια μαγείας να συμβεί το αντίθετο. Μακάρι να μπορούσα με ένα μαγικό ραβδί να τα αλλάξω όλα.
Τι λόγια να έχω να σου πω τώρα πια ψυχή μου; Δεν έχω τίποτα να πω, τα λόγια μου τα έχω χάσει τη μέρα που έχασα εσένα και νομίζω πως είναι περιττά. Το μόνο σίγουρο, κάποιος άγγελος σε αγάπησε πολύ και σε ήθελε κοντά του.

Θυμάσαι, τέτοια εποχή πέρσι είχες πάει στην πόλη της καρδιάς μου. Στην επιστροφή δε μου μίλησες γι’ αυτήν, έμεινε η κουβέντα μας στη μέση. Δε μου είπες αν φόρεσε τα χριστουγεννιάτικα της. Δε μου είπες σαν την περπάτησες, μύρισες το άρωμά που μυρίζομαι εγώ; Γιασεμί αναμειγμένο με ανθούς λεμονιάς και σανταλόξυλο; Στην Πατησίων ανέβηκες; Αιγάλεω, Μοναστηράκι, Ομόνοια; Δε μου είπες, πέτυχες καθόλου πλανόδιους μουσικούς να σε ζαλίζουν με τα τραγούδια τους; Τον Ζουγανέλη να κάνει σάτιρα στη μέση της πλατείας; Δε μου είπες, αν είδες το δέντρο στο Σύνταγμα. Δε μου είπες σαν έβρεχε, χόρεψες στη βροχή; Ξέρεις, εγώ, κάθε βροχερή νύχτα γυρνούσα σπίτι με βρεγμένα ρούχα. Δε μου καιγόταν καρφί αν κρυολογούσα και εσύ άκουσε με, πέτα την ομπρέλα δεν την χρειάζεσαι είναι μόνο ένα αξεσουάρ που ενώ σε κοσμεί σε κρατά μακριά από τις απλές απολαύσεις.. Δε μου είπες την πόλη μου την είδες ποτέ σου χιονισμένη; Μην την κοιτάς καχύποπτα δεν είναι κακιά όσο λένε απλώς εξαρτάται με τι μάτι θα την δεις κι αυτή αναλόγως θα σου φερθεί.
Δε μου είπες τίποτα, άφησες την κουβέντα μας κι έφυγες για εκείνο το άγνωστο μακρινό ταξίδι.

Σε είδα στο τελευταίο σου “κρεβάτι” κι η καρδιά μου σκίστηκε. Ήσουν τόσο όμορφη μέσα στο κατάλευκο σου φόρεμα κι ας κοιμόσουν βαθιά, ήθελα να ανοίξεις τα πράσινα σου μάτια και να πεταχτείς πάνω να μας μιλήσεις. Δυστυχώς, ήταν αλήθεια “έφυγες” και όλα μοιάζουν με ένα όνειρο κακό που αρνιέμαι να δω ή να ζήσω. Λογική και συναίσθημα πάλλονται να κρατηθούν σε ισορροπία σε μια φωτιά πόνου που σιγοκαίει κάθε κύτταρο μου.

Δε φοβάμαι καρδιά μου τους ουρανούς, κάθε άλλο τους φαντάζομαι σαν τον αναζωογονητικό κρύο αέρα που χτυπάει πάνω σου όταν βρίσκεσαι στο αεροπλάνο και το σώμα σου άδειο νιώθει πως παρασέρνονται οι παγωμένες του αισθήσεις και καθώς το αεροπλάνο ξεκολλά για τα καλά απ’ τη γη και κατευθύνεται με φόρα προς τα πάνω νιώθεις αυτός ο κρύος αέρας να εισχωρεί μέσα σου και να σε ξεντύνει από κάθε περιττό ένδυμα. Κάπως έτσι δεν αποχωρίζεται η ψυχή το σώμα; Τη μελωδία τους τη φαντάζομαι σαν τον ήχο που κάνουν της θάλασσας τα άγρια κύματα σε μια ελαφρώς συννεφιασμένη μέρα καθώς παλεύουν αναμεταξύ τους ποιο θα φθάσει πρώτο στα βραχάκια στην ακτή.

Απολογούμαι αν άργησα να στα πω όλα αυτά μα από τότε που έφυγες σαν άγαλμα έμεινα, δεν είχα όρεξη να πω ή να γράψω κάτι, τελευταία όμως κάποια πράγματα αλλάζουν κι εγώ μαζί. Αν κοιτάς από ψηλά, ξέρεις..

Τώρα σ’ αφήνω, θα τα πούμε κι από κοντά όταν θα έρθει η ώρα που θα ανοίξουν και για μένα οι πύλες των ουρανών μέχρι τότε να προσέχεις.. όνειρα γλυκά..

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Άρθρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

vasilisavramidis's Blog

This WordPress.com site is the bee's knees

Τα 1000mg Απουσίας

ήταν μόνο η αρχή

freemagweb.wordpress.com/

We Are Free Magazine

Μέρες Παράξενες...

Εναλλακτική ενημέρωση-Συνωμοσία-Αφύπνιση

Οι παραμυθάδες

Ομάδα Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού

Λόγος Παράταιρος

«Παράταιρος ο λόγος ο δυνατός/ μέσα σε μια πολιτεία που σωπαίνει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Παραμυθάς

Ιστορίες και άλλα...

Δ Ι Α Φ Θ Ο Ρ Α

για να μη ξεχνιόμαστε

Ηλιαχτιδα

Η σελίδα της ενορίας του Ι. Ν. Αγίου Στυλιανού Γκύζη

Διονυσος POST

Ανεξάρτητη ενημερωτική ιστοσελίδα για την αγαπημένη μας πόλη

AthensCityEYE

Το νου σου.

2future4u

This is your life

Ανατολική Ακτή Αττικής

Ηλεκτρονική Εφημερίδα της Ανατολικής Αττικής

Αρέσει σε %d bloggers: